မေထရ္ျမတ္တုိ႔ ႐ုပ္ပုံလႊာ (ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕၊ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္)

ရာသီမဲ့ ေ၀ဒနာ

on Friday, June 22, 2012

ရာသီမဲ့ ေ၀ဒနာ
=====

မိုး
တၿဖိဳးၿဖိဳးနဲ႔ ရြာခ်
ေအးျမတဲ့ အရိပ္အေရာင္ျပလုိ႔
မႈန္၀ါး၀ါး မုိးစက္ေတြေအာက္
ေယာင္ယမ္းလုိ႔ ေလ်ာက္လွမ္းမိခိုက္
ကံၾကမၼာရဲ ႔လွည့္စားမႈေနာက္
ထစ္ခ်ဳန္း ေပါက္ကြဲ
မုန္းတိုင္းေတြလဲ သဲခဲ့တယ္။

ေဆာင္း
ေႏွာင္းသမွ်ျပန္စစ္
ဘယ္ဟာမွအသစ္မျဖစ္ခဲ့
ေကာင္းမလုိ ဟန္ေရးျပ
ေအးျမျမ ႏွင္းစက္ေတြက
ရင္ကို ထြင္းေပါက္
တစ္စက္ခ်င္း က်ေရာက္ခဲ့ေပမဲ့
ပူေလာင္မႈေတြ မီးေတာက္
ဘယ္လုိမွ ၿငိမ္းမေပ်ာက္ႏိုင္ခဲ့။

ေႏြ
ေသရာပါ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔
မြန္းဟိုက္ေၾကကြဲ
ဘ၀ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ
အက်ဥ္းခ် ခ်ဳပ္ေႏွာင္
ႀကိဳးမိန္႔က် ရာဇ၀တ္ေကာင္အလား
လုပ္ေဆာင္မႈေတြက မျပတ္သား
ဖက္ထားသမွ် အသုံးမ၀င္
အသက္ငင္မတတ္ လြန္ဆြဲ
ဒါေပမဲ့ ပူၿမဲေပါ့...။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ မုိးက မစို
ေဆာင္းခိုေတာ့လဲ မေအး
ေႏြမွာ ဘယ္ေလေသြးေစေတာ့
သုံးရာသီ က်ိန္စာစက္၀ုိင္း
ခပ္ရိုင္းရုိင္းလည္ပတ္
ဆႏၵေတြနဲ႔ မဟပ္မိေတာ့
ႏွပ္သူက ႏွပ္ ငတ္သူက ငတ္…….။

(မိုးေဆာင္းေႏြ)


နိဂုံးမဲ့ ကဗ်ာ


နိဂုံးမဲ့ ကဗ်ာ
======

ဘ၀က ခါး
အခ်စ္က ရွားပါးေလေတာ့
အျဖစ္က အရစ္က်နဲ႔ ေပးဆပ္ေနရသလိုမ်ိဳး
အတိုးေတြလဲ တက္ အရိုးေတြလဲ အက္
အခိုးေတြလဲ ထြက္
မိုးေတြလဲ မရြာတခ်က္ ရြာတခ်က္နဲ႔
အသီးက မမွန္ မီးက မလာျပန္
ရြာျပန္ရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားလုိ႔မရ
ထမင္းစားလုိ႔ မ၀
ဟင္းကပဲ မေကာင္းလုိ႔လား
ဒင္းကပဲ မေကာင္းလို႔လား
ငါကေကာ ေကာင္းေသးရဲ႕လား
အေတြးေတြနဲ႔ အိပ္ပ်က္
အိပ္မက္ေတြက တကယ္မျဖစ္
တကယ္စစ္ေတာ့ အႏွစ္မေတြ႔
အသစ္ေတြ႔ေတာ့ အေဟာင္းေမ့
အေရာင္ကေျပာင္း အေဆာင္က ေဟာင္း
ေႏွာင္းသမွ် ျပန္ေတြး
ေနာင္တေတြ တေထြးႀကီးနဲ႔
ႏွလုံးသားမွာရႈပ္ပြ
ဒုကၡက လက္ယက္ေခၚတယ္...။
(မုိးေဆာင္းေႏြ)

ပိေတာက္ပန္း ကဗ်ာ

on Saturday, April 14, 2012



`` ပိေတာက္ပန္း ``

မခူးခ်င္စမ္းပါနဲ႔
ႏွစ္ဆန္း ခါေတာ္မီမို႔
ဇေမၺာ္ရည္ ေျပေျပလိမ္းကာေပါ့
ခပ္သိမ္း နယ္စံုစံုသို႔
ပြင့္ငံုကို လင့္ကုန္ၾကေတာ့လို႔
ေခါင္းၾကြကာ ဆာေဝေဝနဲ႔
သူလဲေလ ေလာကီသားလိုပါ့
ၾကြားခ်င္လွ ေပလိမ့္မယ္။

တသိန္တင့္ပါဘိ
တိမ္ျမင့္ ရီျပာျပာက
ၾကည္သာသာ ပြင့္ေလအျဖဴးတြင္ျဖင့္
တီတာတာ ပြင့္ေ႐ႊဖူးငယ္တို႔
လည္ယွက္ကာ ဘယ္ညာလူးေလေတာ့
သူတို႔လို ဘယ္သူျမဴးႏိုင္ပါ့
ထူးပါဘိတယ္။

တဝါဝါ ဆင္သကၤန္းရယ္က
ကမၻာမွာ ဘဝင္ခ်မ္းေစတဲ့
သာသနာ ႐ႊင္႐ႊင္လန္းေအာင္လို႔
တမင္မွန္းကာပါ့ သတိဆြယ္
ရည္႐ြယ္ေတာ့ သလား။

ခူးပါနဲ႔ကြယ္
ပြင့္ဖူးမွာ အဝါျခယ္၍
မာလာအလယ္မွာ ႏႊဲခ်င္တဲ့ ႏွလံုးရယ္ေၾကာင့္
ႏွစ္ဆံုးကုန္ အတာဝင္သို႔
မာန္အင္ကို ဉာဏ္ဆင္ေမြးကာပါ့
အေရးအခါသာမွ
ခမ်ာမွာ တဂုဏ္ဆန္းရတယ္
ပန္းပိေတာက္မ်ား ။
  ။
                                                    (ဆရာ ေဇာ္ဂ်ီ )

ႏွစ္သစ္ အဓိ႒ာန္


ႏွစ္သစ္ အဓိ႒ာန္



ႏွစ္သစ္မွာ ေရးထုိးမယ့္
ဒုိ႔တေတြရဲ႕ သမုိင္း
မရုိင္းေစဖို႔အတြက္ -

ျမတ္ဗုဒၶက
သတၱ၀ါ အခ်င္းခ်င္း
ခ်စ္ခင္စြာ ေပါင္းသင္းလ်က္
ညွာတာသနား စာနာမႈမ်ားတဲ့
ၾကင္နာျခင္း လက္တစ္စုံနဲ႔
မုဒိတာႏွလုံးသား မွ်တစြာ ထားတတ္ဖို႔။

မၿမဲျခင္းေႏွာတဲ့ မတင့္တယ္ျခင္းသေဘာေတြနဲ႔
ႏွလုံးေကာင္းသြင္းတတ္ဖို႔
ရာဟုလာ သားပမာ ကရုဏာထား မိန္႔မွာသြားခဲ့။

ေကာင္းမႈကို ျပဳ၊ ေကာင္းက်ိဳးကို ရွာ
ဘ၀ဆုိတာ ၀ဋ္ေၾကြး
ခ်စ္သူ မုန္းသူ မေရြး အေကာင္းဆုံးေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔။
မည္သူ႔အေပၚမဆုိ
ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း အခ်စ္ အမုန္း ရာဂ ေဒါသတရားေတြ
အားလုံးကို ခ၀ါခ် ဥေပကၡာႏွလုံးသားနဲ႔
ေအးခ်မ္းစြာ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းႏုိင္ဖုိ႔။

ေသာက္စား မူးယစ္ လူရမ္းကား မျဖစ္ဖုိ႔။

ဆုတ္ကပ္ကာလ ေလာကႀကီးက ခါးသက္
သတၱ၀ါေတြအတြက္ အခ်ိဳဓာတ္ေတြ
ေ၀ငွေပးအပ္ႏိုင္ဖို႔။

မိဘက သားသမီးအေပၚ ဆရာက တပည့္အေပၚ
စုန္ေရေတြခ်ည္း ဒီေလာကထဲ စီးဆင္း
ဆန္ေရေတြ ျပန္ေ၀ေပးႏိုင္ဖို႔။

ေနေရး အတြက္ ႀကိဳးစား ရွာေဖြ
မွ်တစြာ သုံး စုေဆာင္းေနတုန္း
ေသေရးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားႏိုင္ဖုိ႔။

ေလာကေတာနက္နက္မွာ
ေလာကဓံဆုိတဲ့ အေျမာက္ ဗုံးသံ က်ည္ဆံေတြၾကား
ရုိးသားႀကိဳးစား ေရွာင္လႊဲေျပးလႊားရင္း
ေလာကစစ္ပြဲေတြ ေအာင္ျမင္စြာ တုိက္ခုိက္ႏိုင္ဖို႔
ဒုိ႔တေတြ ႏိုးၾကားစြာနဲ႔ ႀကိဳးစားၾကစုိ႔။

ဒါမွသာလွ်င္
ဒို႔တေတြရဲ႕ အျဖစ္ ဓမၼစစ္ကို ရင္မွာပိုက္
မုိက္ေနတဲ့ဘ၀ေတြ
အသိဥာဏ္လမင္းရဲ႕ အေရာင္အလင္းနဲ႔ ေျပာင္း၀င္းလာႏုိင္လိမ့္မယ္။

ကံၾကမၼာကေပးတဲ့ မရဏလက္ေဆာင္
တဏွာသပ္သြင္းခံ ခႏၶာအိမ္ျမစ္မင္းရဲ႕ ဒဏ္
ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံေနရလုိ႔
လုိတာက မရ ရတာက မလုိ ေသာက္ေလ ငတ္ေလ
အာသာမေျပ ျဖစ္ေနၾကလုိ႔
မုန္းသူေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲ ခ်စ္သူေတြနဲ႔ ကြဲရလြဲရလုိ႔
ႏွစ္ေဟာင္းက အခ်စ္အေၾကာင္း
အတိတ္ကိုေတြးၿပီး လြမ္းေဆြးေသာကေတြနဲ႔
မ်က္ရည္က်က်ေနရလုိ႔
နာက်င္ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ ႏွလုံးသားမီးေတာင္ေတြ
အပူဓာတ္ေတြ ၿငိမ္း ေအးကိန္းဆုိက္ႏိုင္လိမ့္မယ္။
အငိုမ်က္လုံးေတြ အၿပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႔ ရႊင္ျပလာႏိုင္လိမ့္မယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ အခ်စ္စစ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔လာႏိုင္လိမ့္မယ္။

ႏွစ္သစ္တိုင္းကို ႀကိဳဆုိလ်က္ (မိုးေဆာင္းေႏြ)

လူမိုက္တို႔ သြားရာလမ္း

on Sunday, April 8, 2012


လူမိုက္တို႔ သြားရာလမ္း

ဆိုပိမ့္မညႇာ၊ ေစ့ေစ့နာေလာ့၊
ဂဂၤါသဲမွ်၊ ပြင့္ကုန္ႀကသား၊
ဘုရားသာသနာ၊ ေခတ္အခါ၀ယ္၊
လူ႕ရြာနတ္၌၊ နင္ႀကံဳႀကိဳက္လည္း၊
အမိုက္မေျခြ၊ အလိုက္ေန၍၊
အေျခမႀကီး၊ အခ်ည္းႏွီးလွ်င္၊
ယီးတီးေယာင္ေတာင္၊ ခုတိုင္ေအာင္တည္း။
သန္းေခါင္ လကြယ္၊
ေတာအုပ္လယ္၌၊ ရွစ္နယ္ပတ္ကံုး၊
အျပည့္ဖံုးသည္၊မိုးလံုးတိမ္တိုက္၊
လွ်ပ္မႀကိဳက္သား၊ အမိုက္အျပား၊
အင္ေလးပါးထက္၊ နင္ကားရာေထာင္၊
မကေမွာင္၏။
လူ႕ေဘာင္ လူ႕ရြာ၊ သာသနာ၌၊
ႀကမၼာေတာ္၍၊ ယခုေတြ႕လည္း၊
အေလ့မလြဲ၊ အမ်ားနဲလွ်င္၊
မိုက္မဲႏွင္ႏွင္၊ မိုက္စရႊင္၏။
မ်က္ျမင္ေလာက၊ ဤဘ၀ကား၊
ဒုကၡစင္းစင္း၊ ခ်မ္းသာကင္း၏။
ေသမင္းအစာ၊ နင့္ခႏၶာကို၊
တဏွာဘီလူး၊ အေမွာင့္ပူး၍၊
အရူးျပင္ျပင္၊ နင့္ကိုယ္ထင္၏။
နင္ႏွင့္မဆိုင္၊ နင္ပိုင္ မဟုတ္၊
နင့္ရုပ္ နင့္နာမ္၊ နင့္သႏၲာန္ကို၊
နင့္ဉာဏ္မစူး၊ အေပၚျဖဴး၍၊
မူးမူးေမ့ေမ့၊ အမ်ားေလ့ျဖင့္၊
ေန႕ရက္အပံု၊ လြန္ခဲ့တံုျပီ။
အာရံု၀တၳဳ၊ မီးစာစုကို၊
မႈမႈရရ၊ နင္အားက်လည္း၊
ဓားျပေသမင္း၊ သူ႕တပ္နင္းက၊
မျငင္းဆန္သာ၊ နင့္ခႏၶာသည္၊
ျပာပံုအျပီး၊ ျဖစ္လုနီးျပီ။
ယီးတီးယားတား၊ ေသ၍သြားလည္း၊
တရားမႀကြယ္၊ အထုပ္ငယ္လ်က္၊
အပါယ္စခန္း၊ သြားျမဲ လမ္း၌၊
တပန္းဟိုက္ဟိုက္၊ တရႈိက္ငင္ငင္၊
တျငင္ျငိဳျငိဳ၊ ဆင္းရဲပိုလ်က္၊
ထိုထိုဘ၀၊ အနႏၲလွ်င္၊
အစမဆံုး၊ အမ်ားထံုးတည္း၊
အႏႈန္းမပ်က္၊ ေအာက္နရက္၀ယ္၊
တသက္ႏြယ္ႏြယ္၊ အျမစ္တြယ္သို႕၊
အပါယ္ထိုထို၊ ဥဒဟိုသည္၊
နင္လိုလူမိုက္၊ သြားလမ္းတည္း။

``အေဖ ေျပာတဲ့ ပန္းပ်ိဳးလက္``

on Wednesday, March 21, 2012


``အေဖ ေျပာတဲ့ ပန္းပ်ိဳးလက္``

အေဖက ေျပာတယ္...
"ဟိုးအေ၀းးက ေတာင္တန္းးၾကီးက ဘာအေရာင္လဲသမီးး
အျပာေရာင္ပါ အေဖ.
ေသခ်ာၾကည့္ပါ သမီးရဲ့ အစိမ္းေရာင္ပါ.
အကြာအေ၀းေၾကာင့္ အျမင္ေျပာင္းလဲတတ္တယ္ေလ"...။။။။။။။။။။-



"ဟိုးနားးက ၀ါးပင္ရဲ့ ၀ါးရြက္ေၾကြကေရာ သမီးး
အ၀ါေရာင္ပါ အေဖ.
တခ်ိန္ကေတာ့ သူလဲအစိမ္းေရာင္ပဲသမီးး
ကာလေရႊ့လ်ားမွုေအာက္မွာ အသိဟာ ေျပာင္းလဲနုိင္တယ္ေလ."...။


"ဒီစပါးခင္းၾကီးကေကာ ဘာအေရာင္လဲသမီးး
အစိမ္းေရာင္ပါ အေဖ...
ေနာင္တခ်ိန္မွာေတာ့ သူလဲ အ၀ါေရာင္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ အေဖ.
(က်မစကားကို အေဖက ျပံဳးးျပီးးနားေထာင္တယ္)
ေအးး.....ဟုတ္တယ္သမီးး ဘယ္အခ်ိန္လဲဆိုေတာ့
ရင့္မွည့္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့ သမီးေလးရယ္"...။။။။။။။။




"ဒီနားမွာ ေလစိမ္းေတြတိုက္ေနတယ္ အိမ္ျပန္စို့သမီးး
ေလမွာ အေရာင္မရွိပါဘူးအေဖရယ္
(အေဖ့ကို ဆရာလုပ္မိတဲ့က်မစကားး)
အေတြးစိ္တ္ကူးထဲက အေရာင္ဟာ ခံစားမွုေၾကာင့္
သူ့အလိုလိုျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္ သမီးးေလးးး"...။။။။။



"ဘ၀ ဆိုတာကို လြယ္လြယ္ေလးးလို့ ဘယ္ေတာ့မွမေတြးနဲ့သမီးးး
မနက္ျဖန္ဘာျဖစ္မလဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတာထက္ ..
ဒီေန့မွာ မနက္ျဖန္ဘာလုပ္မလဲ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတာဟာ
အဖိုးထိုက္တန္တဲ့ လူသားေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အလုပ္ပဲ သမီးး"...။။။။။


"သမီးေလးး ျငီးေငြ့လာတဲ့အခါ ျပတင္းေပါက္ကေန

အျပင္ေလာက ကို ၾကည့္လိုက္သမီးးးးး

ဆိုက္ကားးသမားးတစ္ေယာက္ရဲ့ ေျခသလံုးၾကြက္သားးမွာ

မိသားစု ပါးစပ္ေပါက္ေတြအတြက္ ေရေသာက္ျမစ္ေတြနဲ့......


မုဆိုးမတစ္ေယာက္ရဲ့ အေၾကာ္ေၾကာ္ေနတဲ့တုတ္တံမွာ

မိဘေမတၱာအတြက္ ဆင္စီးးျမင္းးရံ အနာဂတ္အိပ္မက္ေတြနဲ့

အျပံဳးး........မ်က္ရည္ဒြန္တြဲ
လို့

ေလာကဓံကို စီးခ်င္းးထိုးးခဲ့တဲ့

ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏွလံုးသားးးပိုင္ရွင္ေတြရဲ့ ဘ၀ကို


အစီအရီ ျမင္ေတြ့ရလိမ့္မယ္ သမီးးေလးးးးးး "...။။။။။။။။။။။။။။။။။။

"ပညာတတ္ျခင္းးး ....ပညာမတတ္ျခင္းထက္

လူသားးဆန္ဆန္ ေမတၱာဟုန္ၾကြယ္၀စြာနဲ့

ဘ၀ကိုရုန္းကန္ေနရွာျပီး..အျဖည့္ခံအျဖစ္ေပးဆပ္ေနတဲ့

ပန္းပ်ိဳးလက္ေတြကို အတုယူပါ သမီးငယ္ေလးး....


ေနာင္အနာဂတ္မွာ.

အေဖ့သမီးေလးးဟာ

လူသားးပီပီသသ.....သမီးေကာင္းး
တစ္ေယာက္ျဖစ္လာနိုင္ဖို့အတြက္

ပညာကို အရင္းျပဳျပီးး ဘ၀အားမာန္ကိုရြက္လႊင့္တဲ့အခါ

ဘယ္ေသာအခါမွ..


ပန္းးခ်ိဳးးတဲ့လက္ မျဖစ္ပါေစနဲ့ အေဖ ဆုေတာင္းးမိပါတယ္သမီးးေလးးရယ္ "...။။။

                                          ✿♥✿ေမျဖဴ✿♥✿
                                 (ေက်းဇူးရွင္ ေဖေဖ့ကို ထာ၀ရ ဦးခိုက္လွ်က္) 

အခ်စ္လား အျပစ္လား

on Tuesday, February 14, 2012


ညီမေလး....သို႔
- - - - - - -
 
ညီမေလးေရ…
ေဖေဖာ္၀ါရီ ဆယ့္ေလးတဲ့
ေရာမဒ႑ာရီထဲက
ဗလ္လင္ထိုင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေန
စတင္ စီးဆင္းခဲ့တဲ့
ေဟာဒီ ခ်စ္သူမ်ားေန႔။

ရာဇ၀င္ စာသဘင္ေတြနဲ႔
ယေန႔ ကမၻာအထိ သယ္ေဆာင္လာ
မွားသလား မွန္သလားဆိုတာ
ဘယ္သူမွ မေ၀းခြဲခဲ့ၾကဘူး။

တကယ္ေတာ့ ညီမေလးရယ္
သစၥာရွိေသာ
ေမတၱာရွိေသာ
အၾကင္နာႏွလုံးသား
ရင္မွာထားရွိၾကေသာ
ခ်စ္သူတိုင္း အတြက္
အခ်စ္ေတြ မဆိတ္သုဥ္းသမွ်
ခ်စ္သူမ်ားေန႔ခ်ည္းေပါ့ကြယ္။
ခ်စ္သူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းမွာ
အျပစ္ေတြ ကင္းေနဖုိ႔ေတာ့
အၿမဲတမ္း ေစာင့္စည္းၾကရမွာေပါ့။

ၾကာၾကာ ၀ါးမဲ့သြား
အရုိး ၾကည့္ေရွာင္ရသတဲ့။
အေမေပးခဲ့တဲ့ အေမြ
ရုိေသရမယ္ စည္ကမ္းရွိရမယ္
အနာဂတ္ရဲ႕ သားေကာင္းတမန္ေတြအတြက္
မိေကာင္းဖခင္ေတြ ျဖစ္ၾကရဦးမယ္ေလ။

အခုေတာ့ ညီမေလးရယ္
ကာမအေမွာင္မွာ
အသိဥာဏ္အေရာင္ မလင္းႏုိင္ေတာ့
အခ်စ္ေတြလား အျပစ္ေတြလား
အရိပ္ေတြလား အဆိပ္ေတြလား
ရမၼက္ေတြလား နရက္ေတြလား
မစဥ္းစား မဆင္ျခင္ပဲ
တန္ဖိုးမဲ့ ရင္ခြင္ခ်င္းအပ္
ေသြးသားဆႏၵ ျပင္းျပမုန္ယုိ
ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ေနတာကိုမွ
အခ်စ္လုိ႔ ေခၚၾကသလားမသိ။

ဘ၀ပ်က္သူက ပ်က္
အလွပ်က္သူက ပ်က္
ကိုယ္က်င့္သိကၡာေတြကို
ေရာင္းစားလုိ စားနဲ႔
အေရာင္မ်ိဳးစုံ ဆုိးလိမ္းၿပီးေတာ့
ျဖဴစင္တဲ့ဘ၀ေတြကို ဖ်က္ဆီးေနလုိက္ၾကတာ
အျပန္အလွန္ အခ်စ္ႀကီးေနလိုက္ၾကတာ
အရွက္ေတြမဲ့ အ၀တ္ေတြမဲ့
ဂုဏ္သိကၡာေတြလဲ က်ိဳးပဲ့လုိ႔ေပါ့။
အဲ့ဒီ Valentine’s day မွာ
ဟုိတယ္ တည္းခိုးခန္း
ႏုိက္ကလပ္ ဘား
အခန္းေတြ အကုန္မအားဆုိ
ၾကားလုိ႔မွ ေကာင္းရဲ ႔လားကြယ္
ဒါဟာ ဖိုမတို႔ရဲ ႔ အျပာညလား
ကိုယ့္ကို္ကိုယ္ တန္ဖိုးမဲ့စြာ
အေပါစားပါလို႔ ေၾကျငာလိုက္တာလား
မေတြး၀ံ့ မနာသာ
ဒါ ျမန္မာ-တဲ့လားကြာ။

ေရွးလူႀကီးသူမေတြ
တန္ဖိုးထား ဆုိဟခဲ့တဲ့
မဂၤလာဦး ည ဆုိတာလဲ
ခုေခတ္မွာ ကြယ္ေပ်ာက္
မဂၤလာေဆာင္လဲ မေျမာက္ေတာ့ပါဘူး။


ဒါကို ခ်စ္သူမ်ားေန႔လုိ႔
သတ္မွတ္လဲြမွားၾကရင္ျဖင့္
ဒုိ႔တေတြရဲ႕ ဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈ
ဘယ္သူေတြ ဂရုျပဳေတာ့မလဲ။

ညီမေလးေရ
ဘယ္သူေတြ တရား ပ်က္ပ်က္
ကိုယ္ မပ်က္ေစနဲ႔-တဲ့။
ညီမေလးရဲ႕ ႏွလုံးသားမွာ
ဘ၀နဲ႔ ရင္းရတဲ့ အမွားမ်ိဳးေတြ
ေနာင္တက်ိန္စာသင့္ေစမယ့္
ကံၾကမၼာရဲ ႔၀ိညာဥ္ဆုိးေတြ
ေရွာင္ရွားႏုိင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္။

ေန႔တိုင္းပဲ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ျဖစ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

၂၀၁၂-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၄)က္